ಜ್ಞಾನದ ಹಣತೆ: ಬದುಕು, ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಅನುಸಂಧಾನ
ಅಧ್ಯಾಯ 9: ಜ್ಞಾನದ ರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ಹೋರಾಟ
ಬರಡು ಭೂಮಿಯ ನಡುವೆ ಮಹೇಂದ್ರ ತನ್ನ ಕ್ರೂರ ನಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ. ಅವನ ಆಳುಗಳು ವಿಕ್ರಮ್ ಮತ್ತು ಅನ್ವಿತಾರನ್ನು ಸುತ್ತುವರೆದಿದ್ದರು. ಶತಮಾನಗಳಷ್ಟು ಹಳೆಯದಾದ, ರೈತರ ಬದುಕನ್ನು ಹಸನು ಮಾಡಬಲ್ಲ ಆ ಜ್ಞಾನದ ಹಸ್ತಪ್ರತಿ ಈಗ ಉದ್ಯಮಿಯ ಸ್ವಾರ್ಥದ ಬಲಿಪೀಠದ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿತ್ತು.
"ವಿಕ್ರಮ್, ಈ ಹಸ್ತಪ್ರತಿಯನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೀವೇನು ಮಾಡುತ್ತೀರಿ? ಕಾವ್ಯ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನ ಕೇವಲ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿರಲು ಲಾಯಕ್ಕು, ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲುವುದು ಕೇವಲ ಹಣ ಮಾತ್ರ!" ಮಹೇಂದ್ರ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಕೂಗಿದ.
ಯುಕ್ತಿಯೇ ಶಕ್ತಿ
ಅನ್ವಿತಾ ಹೆದರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದಿತ್ತು, ಕೇವಲ ದೈಹಿಕ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ಸಶಸ್ತ್ರ ಆಳುಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ ಎಂದು. ಇಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕಲಿಸಿದ ಸಮಯಪ್ರಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನ ನೀಡಿದ ಜ್ಞಾನ ಎರಡನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬಳಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು.
ಅವಳು ವಿಕ್ರಮ್‌ನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದಳು, "ವಿಕ್ರಮ್, ನಾನು ಸನ್ನೆ ಮಾಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿಕೋ."
ಅನ್ವಿತಾ ತನ್ನ ಬ್ಯಾಗಿನಿಂದ ಆ ಹಸ್ತಪ್ರತಿಯನ್ನು ಹೊರತೆಗೆಯುವಂತೆ ನಟಿಸುತ್ತಾ, ಅದರ ಬದಲಿಗೆ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದಿಂದ ತಂದಿದ್ದ ಜೈವಿಕ ಸಂಶೋಧನೆಯ 'ಫ್ಲೋರೊಸೆಂಟ್' (Fluorescent Dye) ಪುಡಿಯ ಡಬ್ಬಿಯನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಳು. "ನಿಿನಗೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಇದೇ ತಾನೇ ಮಹೇಂದ್ರ? ತಗೋ!" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಆ ಪುಡಿಯನ್ನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಜೋರಾಗಿ ತೂರಿಬಿಟ್ಟಳು.
ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಆ ಪ್ರದೇಶವೆಲ್ಲಾ ಕಣ್ಣು ಕೋರೈಸುವ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಹೊಗೆಯಿಂದ ಆವೃತವಾಯಿತು. ಮಹೇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಅವನ ಆಳುಗಳು ಕಣ್ಣು ಕಾಣಿಸದೆ, ಉಸಿರಾಡಲು ತೊಂದರೆಯಾಗಿ ಕೆಮ್ಮುತ್ತಾ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರು. ಅದು ಯಾವುದೇ ಹಾನಿಕಾರಕ ರಾಸಾಯನಿಕವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಕಣ್ಣು ಮಂಜುಗೊಳಿಸುವ ವಿಜ್ಞಾನದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಚಮತ್ಕಾರವಾಗಿತ್ತು!
"ವಿಕ್ರಮ್ ಓಡು!" ಅನ್ವಿತಾ ಕೂಗಿದಳು. ಇಬ್ಬರೂ ಆ ಹೊಗೆಯ ಮರೆಯಲ್ಲೇ ತ್ರಿವೇಣಿ ಸಂಗಮದ ಆ ಒಣ ಹಳ್ಳಗಳ ನಡುವೆ ಜಿಂಕೆಗಳಂತೆ ಓಡತೊಡಗಿದರು.
ಜ್ಞಾನದ ಹಣತೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಮಡಿಲಿಗೆ
ಅವರು ನೇರವಾಗಿ ಓಡಿ ತಲುಪಿದ್ದು ಊರಿನ ಗ್ರಾಮ ಪಂಚಾಯಿತಿ ಕಚೇರಿಗೆ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿದ್ದ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರ ಬಳಿಗೆ. ದದುಡುಸಿನಿಂದ ಓಡಿ ಬಂದ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಕಂಡು ರೈತರು ಗಾಬರಿಯಾದರು.
ವಿಕ್ರಮ್ ತಡಮಾಡದೆ ತಾಳೆಗರಿಯ ಹಸ್ತಪ್ರತಿಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿನ ಮುಖಂಡರ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟನು. ಅನ್ವಿತಾ ಉಸಿರು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, "ಅಣ್ಣಂದಿರೇ, ನಮ್ಮೂರಿನ ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ್ದ ಜ್ಞಾನದ ಹಣತೆ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಈ ತ್ರಿವೇಣಿ ಸಂಗಮದ ಒಣ ಭೂಮಿಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬತ್ತದ ಜಲದ ಕಣಜವಿದೆ ಎಂದು ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ಬರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಆಧುನಿಕ ವಿಜ್ಞಾನದ ಉಪಕರಣಗಳೂ ಸಾಕ್ಷಿ ನುಡಿಯುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ ಮಹೇಂದ್ರ ಇದನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಿ, ನಮ್ಮ ಇಡೀ ಊರನ್ನೇ ಬರಡು ಮಾಡಲು ಸಂಚು ಹೂಡಿದ್ದಾನೆ!" ಎಂದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದಳು.
ಸಾಹಿತ್ಯದ ಆ ಒಗಟಿನ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಅನ್ವಿತಾ ತೋರಿಸಿದ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ತೇವಾಂಶದ ವರದಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರಿಗೆ ಸತ್ಯ ಏನೆಂದು ಅರ್ಥವಾಗಲು ತಡವಾಗಲಿಲ್ಲ. ತಲೆಮಾರುಗಳಿಂದ ಕೃಷಿಯನ್ನೇ ನಂಬಿ ಬದುಕಿದ ಆ ಮುಗ್ಧ ಜನರಲ್ಲಿ ಈಗ ಜ್ಞಾನದ ಬೆಳಕು ಮೂಡಿತ್ತು. ತಮ್ಮ ಮಣ್ಣನ್ನು ಮತ್ತು ಜಲಮೂಲವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಕಿಡಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡಿತು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಮಹೇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಅವನ ಆಳುಗಳು ಪಂಚಾಯಿತಿ ಆವರಣಕ್ಕೆ ಧಾವಿಸಿ ಬಂದರು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಇಬ್ಬರು ಸಂಶೋಧಕರಲ್ಲ, ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿಯ ನೂರಾರು ರೈತರು ಒಗ್ಗಟ್ಟಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದರು! ಜ್ಞಾನವು ಈಗ ಕೇವಲ ಕಾಗದದ ಮೇಲಿರದೆ, ಜನರ ಬದುಕಿನ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.
ಕಾಮೆಂಟ್‌ಗಳಿಲ್ಲ:
ಕಾಮೆಂಟ್‌ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ