ಜ್ಞಾನದ ಹಣತೆ: ಬದುಕು, ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಅನುಸಂಧಾನ
ಅಧ್ಯಾಯ 10: ಜನಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಜಲಕ್ರಾಂತಿಯ ಮುನ್ನುಡಿ
ಪಂಚಾಯಿತಿ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಮೌನ ಆವರಿಸಿತ್ತು. ಒಂದು ಕಡೆ ಅಧಿಕಾರ, ಹಣ ಮತ್ತು ಆಳುಗಳ ಬಲದಿಂದ ಬಂದ ಮಹೇಂದ್ರ ನಿಂತಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಜ್ಞಾನದ ಬೆಳಕನ್ನು ಕಂಡು ಎಚ್ಚೆತ್ತ ಹಳ್ಳಿಯ ನೂರಾರು ರೈತರು ನಿಂತಿದ್ದರು. ಅವರ ಮಧ್ಯೆ ಜ್ಞಾನದ ಹಣತೆಯಂತೆ ಆ ತಾಳೆಗರಿಯ ಹಸ್ತಪ್ರತಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ವಿಕ್ರಮ್ ಮತ್ತು ಅನ್ವಿತಾ ನಿಂತಿದ್ದರು.
"ಮಹೇಂದ್ರ, ಇನ್ನು ನಿನ್ನ ಆಟ ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಮಣ್ಣಿನ ಜ್ಞಾನ ಈಗ ಈ ಮಣ್ಣಿನ ಮಕ್ಕಳ ಕೈ ಸೇರಿದೆ," ವಿಕ್ರಮ್ ದಿಟ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದ.
ಮಹೇಂದ್ರ ಸುತ್ತಲೂ ನೋಡಿದ. ರೈತರ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಆಯುಧಗಳು ಕೇವಲ ಕೃಷಿ ಪರಿಕರಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವು ತಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದ ಶೋಷಕನ ವಿರುದ್ಧದ ಆಕ್ರೋಶದ ಸಂಕೇತಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರು ಮುಂದೆ ಬಂದು, "ಮಹೇಂದ್ರ, ನಮ್ಮ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಬಳಸಿ ನಮ್ಮ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬರಡು ಮಾಡಲು ನೋಡಿದೆಯಾ? ಇಷ್ಟು ದಿನ ನಮಗೆ ದಾರಿ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಮಕ್ಕಳು ನಮ್ಮ ಇತಿಹಾಸದ ಸತ್ಯವನ್ನು, ವಿಜ್ಞಾನದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಮಗೆ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ತಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಊರಿನಿಂದ ತೊಲಗು!" ಎಂದು ಗರ್ಜಿಸಿದರು.
ಜನಶಕ್ತಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಲಾಗದೆ, ತನ್ನ ಸಂಚು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿಫಲವಾಗಿದ್ದನ್ನು ಅರಿತು ಮಹೇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಅವನ ಆಳುಗಳು ಅಲ್ಲಿಂದ ಅವಮಾನದಿಂದ ಕಾಲ್ಕಿತ್ತರು.
ಸಾಹಿತ್ಯದಿಂದ ಬದುಕಿನ ಕಡೆಗೆ
ಮಹೇಂದ್ರನ ಭೀತಿ ದೂರಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಉತ್ಸಾಹ ಮೂಡಿತು. ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಸವಾಲು ಈಗಷ್ಟೇ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ಹಸ್ತಪ್ರತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿತ್ತು.
ಅನ್ವಿತಾ ಹಸ್ತಪ್ರತಿಯ ಮುಂದಿನ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಓದಿ ಜನರಿಗೆ ವಿವರಿಸತೊಡಗಿದಳು:
"ನದಿಯ ಮೂಲವನು ಕೆದಕದೆ, ಕಾವಲು ಕಟ್ಟು.
ಹರಿಯುವ ನೀರನು ಮಣ್ಣಿನ ಒಡಲಿಗೆ ಉಣಿಸು.
ಶ್ರಮದ ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನಲಿ ಮೂಡುವ ಜಲಧಾರೆ,
ತಲೆಮಾರು ಕಾಯುವ ಸಂಜೀವಿನಿ..."
"ಇದರ ಅರ್ಥ ಇಷ್ಟೇ, ನಾವು ತ್ರಿವೇಣಿ ಸಂಗಮದ ಆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಕೊಳವೆ ಬಾವಿಗಳನ್ನು ತೋಡಿ ನೀರನ್ನು ಖಾಲಿ ಮಾಡಬಾರದು. ಬದಲಿಗೆ, ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಕಲ್ಯಾಣಿ ಮತ್ತು ಇಂಗುಗುಂಡಿಗಳ (Recharge Wells) ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಅಂತರ್ಜಲ ಮರುಪೂರಣ ಕೇಂದ್ರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು. ಬರುವ ಮಳೆನೀರನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟರೆ, ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ಬಾವಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಜಲ ಮಟ್ಟ ತಂತಾನೇ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ," ಎಂದು ಅನ್ವಿತಾ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದಳು.
ಶ್ರಮದಾನದ ಆರಂಭ
ಮರುದಿನ ಮುಂಜಾನೆಯೇ ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿ ತ್ರಿವೇಣಿ ಸಂಗಮದತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿತು. ವಿಕ್ರಮ್ ಕೃಷಿ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ ತಾಂತ್ರಿಕ ನಕ್ಷೆಯನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದರೆ, ಅನ್ವಿತಾ ಹಳ್ಳಿಯ ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಯುವಕರನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಜಾನಪದ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಉತ್ಸಾಹ ತುಂಬಿದಳು.
ವಿಜ್ಞಾನದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ, ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪ್ರೇರಣೆ ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರ ಕಠಿಣ ಶ್ರಮ ಒಟ್ಟಾದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತವೊಂದು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗತೊಡಗಿತು. ಒಣಗಿದ್ದ ಆ ಹಳ್ಳಗಳ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯವಾದ ಜಲಸಂರಕ್ಷಣಾ ಘಟಕ ತಲೆಯೆತ್ತತೊಡಗಿತು. ಬರಡಾಗಿದ್ದ ಭೂಮಿಯ ಮಡಿಲಿನಲ್ಲಿ ಜಲಕ್ರಾಂತಿಯ ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.
ದಿನಗಳು ಉರುಳಿದವು. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಾರುಮುಗಿಲುಗಳು ಕವಿಯತೊಡಗಿದವು. ತಮ್ಮ ಜ್ಞಾನದ ಹಣತೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಜಗತ್ತನ್ನು ಬೆಳಗಲಿದೆಯೇ ಎಂದು ನೋಡಲು ವಿಕ್ರಮ್ ಮತ್ತು ಅನ್ವಿತಾ ಮಳೆಯ ಮೊದಲ ಹನಿಯ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು.
ಕಾಮೆಂಟ್‌ಗಳಿಲ್ಲ:
ಕಾಮೆಂಟ್‌ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿ